لای لایی آشنا می خواند

دست گرم نغمه ای جنباند

این زن همسایه ی ما بود

کر کنار بستر طفلش

آنچه او می خواند ، آواز دل من بود

در نهادم ، آتش اندوه روشن بود

کاشکی من نیز طفلی داشتم چون او