آنچه او می خواند ، آواز دل من بود

این زن همسایه ی ما بود

کر کنار بستر طفلش

لای لایی آشنا می خواند

در نهادم ، آتش اندوه روشن بود

کاشکی من نیز طفلی داشتم چون او

در کنارش تا سحر بیدار می ماندم