در نهادم ، آتش اندوه روشن بود

کر کنار بستر طفلش

لای لایی آشنا می خواند

آنچه او می خواند ، آواز دل من بود

کاشکی من نیز طفلی داشتم چون او

در کنارش تا سحر بیدار می ماندم

کاشکی در خلوت شب های مهتابی