در کنارش تا سحر بیدار می ماندم

آنچه او می خواند ، آواز دل من بود

در نهادم ، آتش اندوه روشن بود

کاشکی من نیز طفلی داشتم چون او

کاشکی در خلوت شب های مهتابی

بر سر بالین او آواز می خواندم

کمکم از افسون آن آواز