کاشکی در خلوت شب های مهتابی

در نهادم ، آتش اندوه روشن بود

کاشکی من نیز طفلی داشتم چون او

در کنارش تا سحر بیدار می ماندم

بر سر بالین او آواز می خواندم

کمکم از افسون آن آواز

چشم طفلم جرعه ای از خواب می نوشید