سینه ی تنگ من از بار غمی سنگین است

ابر گریان غروبم که به خونابه ی اشک

می کشم در دل خود ، آتش اندوهی را

پاره ابرم که نهان ساخته ام کوهی را

آسمان گریه ی مستانه کند بر سر خاک