بینوا من که درین گریه ی من ، مستی نیست

پاره ابرم که نهان ساخته ام کوهی را

آسمان گریه ی مستانه کند بر سر خاک

همچو مه ، کاهش من از غم بی فردایی است

همچو نی ، وحشتم از باد تهیدستی نیست