همچو نی ، وحشتم از باد تهیدستی نیست

آسمان گریه ی مستانه کند بر سر خاک

بینوا من که درین گریه ی من ، مستی نیست

همچو مه ، کاهش من از غم بی فردایی است

آسمان ، بستری افکنده ز خاکستر ابر

آتش ماه درین بستر سرد افتاده ست