که بر خاطرم گرد اندوه پاشی

تو ابری ، تو آن ابر اندوهگینی

که اشکی به رخساره ی کوه پاشی

تو خورشید بیمار پیش از غروبی

تو پیشانی کوهساران صبحی

که تاجی است از خنده ی آفتابت