که اشکی به رخساره ی کوه پاشی

تو خورشید بیمار پیش از غروبی

که بر خاطرم گرد اندوه پاشی

تو پیشانی کوهساران صبحی

که تاجی است از خنده ی آفتابت

تو گهواره ی شاخساران مستی