تو پیشانی کوهساران صبحی

تو خورشید بیمار پیش از غروبی

که بر خاطرم گرد اندوه پاشی

که تاجی است از خنده ی آفتابت

تو گهواره ی شاخساران مستی

که هر دم نسیمی دهد پیچ و تابت