ترا شیر داد از ازل دایه ی من

درین تیره شب ها که فردا ندارد

تو فانوسی و عشق تو ، سایه ی من

خدا این دو دل را به تیغی دو سر دوخت

ازین یک ، رهایی نداد آن دگر را

طلسم است و ، با اشک نتوان زدودن