ناگه دو دست سوخته ی استخوان نما

اما هنوز طاقت برگشتنم نبود

قلبم درون سینه ی تاریک می تپید

نور از شکاف پنجره چون موم می چکید

از پشت ، بر خمیدگی شانه ام نشست

برگشتم از هراس

این روح ناشناس