ویرانه ها به ماتم عالم نشسته اند

پیری رسیده است و درختان خمیده اند

مرغابیان شاد به ماتم نشسته اند

آبادی از جهان خدا رخت بسته است

من بر بهار مرده ی خود گریه می کنم

اما کسی به گریه ی من دل نمی دهد