اما کسی به گریه ی من دل نمی دهد

جز بوته های هرزه و گل های بی نشاط

این دانه های ریخته حاصل نمی دهد

دیگر سبوی باده ی لذت تهی شده

دیگر زمان خنده ی مستی گذشته است

زان پس که شادی از دل من پر کشیده است