زان پس که شادی از دل من پر کشیده است

دیگر سبوی باده ی لذت تهی شده

دیگر زمان خنده ی مستی گذشته است

اندوه ، سوی لانه ی خود باز گشته است

بگذار تا چو ابر بگریم به سوگ خویش