دیگر زمان خنده ی مستی گذشته است

زان پس که شادی از دل من پر کشیده است

اندوه ، سوی لانه ی خود باز گشته است

بگذار تا چو ابر بگریم به سوگ خویش

بگذار تا غبار غمی در هوا کنم

بگذار تا چو شبنمی از گل فرو چکم