ره سوی جگر گوشه ی خورشید گشاده ست

هر پیکره ، چون نطفه ی نوری است که خورشید

با تابش خود در رحم سنگ نهاده ست

هر تیشه که دندان فشرد بر جگر کوه

کس نیست که با پنجه ی سودازده ی خویش

از سنگ برون آورد این پیکره ها را