هر خار که می روید ازین کهنه نمکزار

دنیای تب آلوده کویری است که در او

هر گام که بیراهه نهی ، دام هلاک است

گیسوی سواران فرورفته به خاک است

آن کیست که پهنای بیابان بشکافد