من کوهم و من سینه ی سوزان کویرم

آن کیست که چون تیشه زند بر جگر کوه

اندام تراشیده ای از سنگ بروید

از هم بشکافید دلم را و سرم را

تا در دل من صد هوس گمشده بینید

وندر سر من ، پیکره های هنرم را