در لانه ی چشم تو چون تخم کبوتر

تا صبحگاهان دیده از هم وانکردی

زیرا حریر سینه ی او بسترت بود

می خفت خندان مردمک های کبودت

آه ای طلسم جاودان کبریایی

با من چه ها می کرد جادوی وجودت