می خفت خندان مردمک های کبودت

آه ای طلسم جاودان کبریایی

با من چه ها می کرد جادوی وجودت

بر پنجه های کوچک بی ناخن تو

هر بوسه ی من ، قطره ی سیماب می شد

لبخند تو در خواب ناز بیگناهی