بر پنجه های کوچک بی ناخن تو

آه ای طلسم جاودان کبریایی

با من چه ها می کرد جادوی وجودت

هر بوسه ی من ، قطره ی سیماب می شد

لبخند تو در خواب ناز بیگناهی

می ماند چندان بر لبت تا آب می شد