می ماند چندان بر لبت تا آب می شد

بر پنجه های کوچک بی ناخن تو

هر بوسه ی من ، قطره ی سیماب می شد

لبخند تو در خواب ناز بیگناهی

بوی تنت کز بوی ماهی خام تر بود

چون مستی افیون ،مرا دیوانه می کرد