چون مستی افیون ،مرا دیوانه می کرد

می ماند چندان بر لبت تا آب می شد

بوی تنت کز بوی ماهی خام تر بود

احساس می کردم که کس جز من پدر نیست

وین حس ، مرا از دیگران بیگانه می کرد