خورشید هم گریخته است از دیار شب

چون پوپکی که می رمد از زردی غروب

تا از دیار شب بگریزد به شهر روز

اما پرش به خون شفق می خورد هنوز

من نیز پوپکم

من نیز از غروب غم بی امید خویش