از غم توست شیاری که به پیشانی ماست

تو گفتی

که به سیمای شماست

بغض او پر شد و در چشم زلالش ترکید

روز گرداندی و ، اندوه تو بر گونه چکید

چشم گریان تو بر چهره ی دیوار افتاد

پاره سنگی چو دل از سینه ی او بیرون جست