خنده ی بی سبب ماه نخنداندیش

که شبی ماه به رخسار تو رقصانیدش ؟

نیست افسوس

سر از شرم به پایین انداخت

روز گرداندی و تصویر تو در آب نشست

بر که جان ! کیست ؟،

تو پرسیدی و او هیچ نگفت