جامه بر اندام خویش آراست

شانه اش را دید

همچو تاجی برق می زد بر سر خورشید

دخترم از خواب نوشین سحر برخاست

خواست تا گرد شب از پیکر بیفشاند

خواست تا لبخند اندام جوانش را

بر لب آینه بنشاند