بنده ی پیرم که از نهیب حوادث

بوته ی خشکیده ام ز بوسه ی خورشید

غنچه ی مرگم که عطر زندگیم نیست

راه رهایی ز دام بندگیم نیست

تار پر از ناله ام، به زخمه مکوبم