رنجه مدارم ازین شکنجه ، خدا را

راه رهایی ز دام بندگیم نیست

تار پر از ناله ام، به زخمه مکوبم

برده ی پیرم که برده ام همه بر دوش

ناله کنان ، تخته سنگ های بلا را