برده ی پیرم که برده ام همه بر دوش

تار پر از ناله ام، به زخمه مکوبم

رنجه مدارم ازین شکنجه ، خدا را

ناله کنان ، تخته سنگ های بلا را

ناله ی من رخنه کند به دل سنگ