ناخن من لطمه کی زند به تن کوه

ناله کنان ، تخته سنگ های بلا را

ناله ی من رخنه کند به دل سنگ

چنگ تهی مانده ام که زخمه ی تقدیر

پر کندم از هزار نغمه ی اندوه