پر کندم از هزار نغمه ی اندوه

ناله ی من رخنه کند به دل سنگ

ناخن من لطمه کی زند به تن کوه

چنگ تهی مانده ام که زخمه ی تقدیر

اشک فریبم ، نه اشک شادی و ماتم

اشک گناهم ، نه اشکی پاکی و پرهیز