گفتم که زبان درکشم و دیده ببندم

سوداگر پیری که فروشنده ی هستی است

کالای بدش را به من ، افسوس ، گران داد

دیدم که دریغا ! نه مرا تاب درنگ است

وه کز پی آن سوز نهان در رگ و خونم

خشمی است که دیوانه تر از خشم پلنگ است