می جوشد و می ریزد و سرچشمه اش آنجاست

خشمی است که در خنده ی من ، در سخن من

چون آتش سوزنده ی خورشید هویداست

خشمی است که چون کیسه ی زهر از بن هر موی

من بندی این طبع برآشفته ی خویشم

طبیعی که در او زندگی از مرگ جدا نیست