آن شب ، دلی گرفته تر از شب داشت

در هر نفس ، مشام مرا می سوخت

عطر بهار تازه ی گیسویش

چشمش در آرزوی چراغی بود

آن شب ، نسیم بی سر و سامان را

گویی ز عشق رفته ، سراغی بود