می خواند و می گریست به دلتنگی

بر شیشه های دیده ی او می ریخت

باران اشک های غم آلوده

وز آنچه کرده بود ، پشیمان بود

از نیش یادها جگرش می سوخت

وین درد را نه چاره ، نه درمان بود