نشتر خونریز خارهای پر از زهر

مرهم زخمم که چون شکاف درخت است

جز مس جوشان آفتاب خدا نیست

می ترکاند حباب زخم تنم را

خاک به خون تشنه از دهانه ی این زخم

می مکد آهسته شیره ی بدنم را