می مکد آهسته شیره ی بدنم را

نشتر خونریز خارهای پر از زهر

می ترکاند حباب زخم تنم را

خاک به خون تشنه از دهانه ی این زخم

کرکس پیری که آفتابش خوانند

بیضه ی چشم مرا شکسته به منقار