می ترکاند حباب زخم تنم را

خاک به خون تشنه از دهانه ی این زخم

می مکد آهسته شیره ی بدنم را

کرکس پیری که آفتابش خوانند

بیضه ی چشم مرا شکسته به منقار

پنجه فروبرده ام به سینه ی هر سنگ