بیضه ی چشم مرا شکسته به منقار

پنجه فروبرده ام به سینه ی هر سنگ

ناخن تیزم شکسته در تن هر خار

مانده به کتفم نشانی از خط زنجیر

چون به شن تر ، شیاری از تن ماری

تا به زمین پاشد آسمان نمک نور