برکشد از رخم شانه هام ، دماری

مانده به کتفم نشانی از خط زنجیر

چون به شن تر ، شیاری از تن ماری

تا به زمین پاشد آسمان نمک نور

من مگر آن دزد آتشم که سرانجام

خشم خدایان مرا به شعله ی خود سوخت