من مگر آن دزد آتشم که سرانجام

تا به زمین پاشد آسمان نمک نور

برکشد از رخم شانه هام ، دماری

خشم خدایان مرا به شعله ی خود سوخت

بر سر این صخره ی شکسته ی تقدیر

چارستونم به چارمیخ بلا دوخت