بر شاخه ی درخت نشستند و آفتاب

زیرا که نوبهار نخستین عمرشان

از راه دوردست سفر تازه می رسید

در چشمشان بهار و جهان ، هر دو تازه بود

بر بالشان چکید

خون بهار در رگ مویین برگ ها

پر شور می دوید