به جان قتل خویش می کوشید

لبم از شوری تند عرق می سوخت

نم اشکم چو آب از سنگ می جوشید

وجودم بی تو از خود رویگردان بود

میان بوته های کنگر وحشی

نشستم تا بجویم جای پایت را