میان بوته های کنگر وحشی

وجودم بی تو از خود رویگردان بود

به جان قتل خویش می کوشید

نشستم تا بجویم جای پایت را

به باد بی غم صحرا سپردم گوش

که شاید بشنوم از او صدایت را