همآواز دل بی تاب ساعت بود

شب بی ماه در گل دست و پا می زد

زمین و آسمان در خواب راحت بود

دلم در سینه چون طبل تهی می کوفت

به سوی گنجه ی چوبین خود رفتم

که بی او پر کنم جام شرابم را