هنوز آغوش گلدان بلور من

در آن مستی نمی دانم چه پیش آمد

که یادش با من از نو آشنایی یافت

پر از گل های عطر آگین شب بو بود

صدای خنده ای از پلکان برخاست

خدایا ! این صدای خنده ی او بود