زلف انبوهش ترا بر سینه می ریزد

چشم هشیار تو مست خواب می گردد

سایه ی مژگان تو بر گونه می ریزد

مادرت بی تاب می گردد

مادرت چون من بسی بیدار خواهد ماند

بارها در گوش تو افسانه خواهد خواند

گاه در آغوش او بی تاب خواهی شد